توسط الناز شیری 
زندگیِ سال‌ها پس از آن دوطایی فراموش‌نشدنیِ «پول ندارم، پُل ندارم» که یک دوره را به یادگار نهاد، مرال و زهال آشکار گردید. این دو خواهر که در دههٔ ۱۹۷۰ به اوج شهرت رسیده بودند، اکنون زندگیِ آرام و دور از موسیقی می‌کنند.
داستانی که از بانکداری تا صحنه‌ها کشیده شد
مرال و زهال، دوطایی که در سال ۱۹۴۷ به دنیا آمدند، دوران کودکی و جوانی خود را در دnizلی سپری کردند. آن‌ها تحصیلات خود را در لیسه تجارت دnizلی به پایان رساندند و با مهاجرت به استانبول، بابِ زندگی تازه‌ای را گشودند. در استانبول، پس از مدتی کار در بانکداری و مدلینگ، آشنایی با معروف‌ترین تولیدکننده «فکری ابجی‌اوغلو» سرنوشتشان را دگرگون کرد. ابجی‌اوغلو که توسط talento آن‌ها متوجه شده بود، آن‌ها را به دنیای موسیقی راهنمایی کرد و اولین پلاک‌شان با نام «دوطایی‌ها» منتشر گردید. در ادامه، با نام «مرال-زهال» فعالیت خود را آغاز کرده و در عرض کوتاهی در میان خوانندگان نام‌آشنای آن دوران جای گرفتند.
با آهنگ «پول ندارم، پُل ندارم» به شهرت رسیدند
یکی از مهم‌ترین نقطه‌عطف‌های کارنامهٔ مرال و زهال، آهنگ «پول ندارم، پُل ندارم» بود. این اثر که در دههٔ ۱۹۷۰ به گوش‌های گسترده‌ای رسید، جایگاه دو خواهر در دنیای موسیقی را مستحکم ساخت. در جاودانه ماندن این آهنگ در حافظه‌ها، یشیلجام (سینمای ترکیه) نیز سهم بسزایی داشت. فیلم «برادران بیدار» (Uyanık Kardeşler) محصول ۱۹۷۴ که در آن «قادر عنان» و «مجدات گزَن» نقش‌های اصلی ایفا می‌کردند، شهرت اثر را بیش از پیش گسترش داد. این دوطایی با موفقیت در میان محبوب‌ترین خوانندگان دوران خود گنجید.
با رویش عربية، به صحنه‌ها خداحافظی کردند
با وجود موفقیت‌های دههٔ ۱۹۷۰، کارنامهٔ موسیقی مرال و زهال طولانی نشد. در دههٔ ۱۹۸۰، ظهور موسیقی عربية و تحولات دنیای تفریح، بر فعالیت‌های صحنه‌ای این دو نیز اثر گذاشت. به مرور، آن‌ها حضور در صحنه را کاهش دادند و در نهایت به طور کامل از دنیای موسیقی کنار کشیدند. دوطایی که گاه با آوازهایشان به دل‌های گسترده می‌رسیدند، پس از شهرت، زندگیِ آرام‌تری را برگزیدند.
با باریش مانچو دوستی صمیمی داشتند
در میان دوستان صمیمی مرال و زهال در عالم موسیقی، «باریش مانچو» نیز به چشم می‌خورد. این هنرمند معروف، پس از درگذشت مادر دو خواهر، برای آن‌ها آهنگی مخصوص سرود. این دوستی، از جزییاتِ قابل‌توجهی در زندگی هنری آن دوطایی به یاد ماند. هرچند خواهران از صحنه‌ها دور شدند، آوازهای آن‌ها همچنان در میان آثار نوستالژیک پاپ ترکیه جای خود را حفظ کرده است.
شهرت را پشت سر گذاشتند و عمر خود را به حیوانات خیابانی وقف کردند
مرال و زهال که سال‌ها پیش در نور چراغ‌های صحنه می‌دیدند، اکنون در محله «مُدا»ِ منطقهٔ «کادی‌کُی» شهر استانبول سکونت دارند. این دو خواهر، در زندگیِ دور از نگاه‌ها، بخش اعظم وقت خود را به مراقبت از حیوانات خیابانی می‌وزانند. این دوطایی که در سال ۱۹۴۷ متولد شده و در سال ۲۰۲۶ به ۷۹ سالگی رسیده‌اند، اکنون پیش از هر چیز به حیوانات می‌پردازند.
