توسط الناز شیری
مراسم یادبود «کادر عبی»، ستاد سینمای ترکیه که در ۷۷سالگی درگذشت، در صحنهی محسن ارتوغرل در محلهی حربیه برگزار میشود. خانواده، بستگان، هواداران و چهرههای سرشناس بسیاری از دنیای سینما و سیاست در این مراسم شرکت کردند. جولیده کورال، هممسیر ۲۷سالهی این بازیگر پیشکسوت، در حالی که اشک میریخت، سخنرانی کوتاهی ایراد کرد.
“حالا تنها حسم این است که ساکت بایستم”
جولیده کورال، هممسیر کادیر اینانیر، در سخنرانی خود چنین گفت:
«در واقع اگر بخواهید بدانید، حالا تنها حسم این است که ساکت بایستم. اما آنچه کادیر میخواید فریاد بزند، چنان بزرگ است که گمان نمیکنم قلبم طاقت تحملش را داشته باشد. به همین خاطر، هرچند کوتاه، سعی میکنم چیزهایی را با شما در میان بگذارم.
در واقع همه شما کادیر اینانیر را میشناسید. خشم طغیانکنندهاش در برابر بیعدالتی، نحوهای که برای بیان عشقش هیچگاه نیازی به کلمات نداشت، وجدان بیدارش که در برابر فقر، بیعدالتی و نابرابری قد علم میکرد…
“کادیر اینانیر روم است، ترک است، ارمنی است و البته کرد است”
همه شما انسانیت او را میشناسید. شاید بزرگترین شور و اشتیاقش در طول زندگی، بازیگری در سینما بود؛ چیزی که من شاهدش بودم این بود که او همیشه به قلب، شهود، و از همه مهمتر، به کنجکاوی و شجاعت نگاه کردن به زندگی با لبخند پناه میبرد. من او را در تمام این فرآیندها تماشا میکردم. این برایم یک افتخار بزرگ بود. از سوی دیگر، میدانید که کادیر اینانیر با تنها یک نگاهش، خاطرهای فراموشنشدنی برای تماشاگرانش بود که سالها پایدار میماند.
و در واقع برای همه، برادر، پسر، معشوق، دایی و پدر است. او در حقیقت خود مردم است، آناتولی است و دوستدار تمامی اقوام. به همین دلیل است که او روم است، ترک است، ارمنی است، چرکس است، بوسنیایی است، ترک است، عرب است و البته کرد است.
“وصیتت مسئولیت ماست عزیزم، حتماً روزی”
بزرگترین وصیتش، چه وقتی اینجا بود و چه هنگام رفتن، برای وطنش این بود. با لبخند زیبایش میگفت: “حتماً این ما مردم هستیم که آن آشتی بزرگ را محقق خواهیم کرد.” وصیتت مسئولیت ماست. حتماً روزی عزیزم. حتماً…»
در مراسم نتوانست اشکهایش را نگه دارد
جولیده کورال هنگام تماشای فیلمهایی از فیلمها و مصاحبههای کادیر اینانیر در مراسم، نتوانست اشکهایش را نگه دارد. کورال که در ردیف تماشاگران نشسته بود، غرق در اشک شد. در یک سمت او اوزغور چلیک، رئیس شاخهی استانبول حزب جمهوریخواه خلق (CHP)، و در سمت دیگرش لونت اینانیر، برادرزادهی کادیر اینانیر نشسته بودند.
سونر آریجا: واقعاً باور نمیکنم، چرا اینجا هستیم؟
سونر آریجا، هنرمندی که چند روز پس از درگذشت مادرش، دایی خود کادیر اینانیر را نیز از دست داد، در مراسم حضور یافت. آریجا که به میکروفونی که به سویش گرفته شده بود صحبت میکرد، گفت: «خیلی غمگین و شوکهام. حتی به کار بردن کلمهی مرگ هم برایم سخت است. این اتفاق به هیچکس نمیآید، ولی من همیشه فکر میکردم چنین چیزی هرگز رخ نخواهد داد. واقعاً باور نمیکنم. چرا اینجا هستیم؟ خیلی عجیب است، خیلی ناراحتم. سه روز پیش هم مادرم را از دست دادیم. همینطور…»
پریحان ساواش: او قهرمان من بود
پریحان ساواش گفت: «خیلی دردناک است. نمیدانم چه بگویم. فقط میخواهم این را بگویم که ما دلمان برایش خیلی تنگ خواهد شد. اصلاً که نمرده. زنده است. کادیر اینانیر قهرمان من بود.»
مندرس صامانجیلار نیز گفت: «گوشهای از وجودمان بود.»
بوراک دنیز گفت: «ما یک چهرهی بسیار بزرگ را برای ترکیه و سینمای ترکیه از دست دادیم. خدا به نزدیکانش صبر دهد. کادیر اینانیر برای بسیاری از ما یک idol (الگو) بود. ما با فیلمهایش بزرگ شدهایم.»
“از قامتش عشق میچکید”
کرم آشیک گفت: «مرد فوقالعادهای بود. خیلی زیبا میخندید، خیلی زیبا نگاه میکرد. از قامتش عشق میچکید. او دوست خانوادهی ما بود. او بخشی از کودکی و جوانی من بود… اما حالا ما را رها کرد و به نزد دوستان عزیزش رفت. دیگر هیچ فیلمی خوشحال نخواهد شد. او ارزش بسیار بزرگی بود. خداوند برایش بهشت برین را جایگاه کند.»
لونت اوزدیلک گفت: «سینمای یشیلچام آخرین ستارهی خود را از دست داد. کادیر اینانیر برای من به معنای قامت راست و ایستادگی بود.»
تامر کاراداغلی گفت: «کادر عبیِ همه بود. بازیگر بسیار مهمی بود. یک دوره به پایان رسید. تأثیر کادر عبی بر سینمای ترکیه غیرقابل انکار است. حالا آمدیم تا آخرین وظیفهمان را انجام دهیم. کادیر اینانیر به هر شکل ممکن در حافظهی من زنده خواهد ماند. توصیف او با یک کلمه ممکن نیست.»
“حال و هوای نفس کشیدن نداریم”
خلیل ارگون گفت: «از دوران دبیرستان با کادیر دوستی داشتم.»
نور سورر گفت: «حال و هوای نفس کشیدن نداریم. حال حرف زدن هم ندارم.»
نوری آلچو گفت: «کادیر اینانیر انسان بسیار خوبی بود. ما یک انسان بزرگ را از دست دادیم. خداوند او را بیامرزد. نمیتوانم چیزی برای گفتن پیدا کنم.»
