توسط Turkgasht
دانشجویان دانشکده فیزیوتراپی و توانبخشی گونیسو در دانشگاه رجب طیب اردوغان در ریزه، از طریق پروژهای با عنوان «موانع را با هم پشت سر میگذاریم» از افراد دارای نیازهای ویژه در طول درمان حمایت کردند.
دانشجویان با همکاری مرکز جوانان ریزه، فعالیتهای خود را در چارچوب این پروژه ادامه میدهند.
۱۸ دانشجو که به گروههایی تقسیم شدهبودند، به مدت دو ماه شش بیمار مبتلا به فلج مغزی و دیستروفی عضلانی دوشن را که در بیمارستانهای مختلف شهر تحت درمان بودند، بهطور دقیق زیر نظر گرفتند.
دانشجویانی که بیماران را در طول درمان همراهی میکردند، با مراجعه به خانههایشان از خانوادههای آنان نیز دیدار کرده و سعی در تقویت روحیه آنان داشتند.
«بزرگترین حمایت ما در واقع دوستی است؛ ما با آنان رابطه دوستانه برقرار میکنیم».
گرکم ایشیک، از دانشجویان حاضر در این پروژه، به خبرنگار آا گفت: در پروژه «موانع را با هم پشت سر میگذاریم» دانشجویان مقاطع دوم، سوم و چهارم مشارکت دارند.
ایشیک با بیان اینکه به مدت دو ماه و هفتهای دو روز بیماران را در درمان همراهی کردهاند، تأکید کرد که سعی در حمایت از بیماران داشتند.
ایشیک با اشاره به استفاده از یک برنامه مبتنی بر هوش مصنوعی برای پیگیری پاسخ بیماران به درمان، گفت: «بهکمک این برنامه، ۲۵ حرکت مفصلی از جمله سر، گردن، مچ پا و زانو را ارزیابی کردیم. همچنین برنامهریزی کاری متناسب با آن انجام میدهیم».
ایشیک با بیان اینکه حضور در این پروژه برای آنان بسیار پرمعنا بوده، گفت: «از دوران دبیرستان آرزوی انجام این حرفه را داشتم. اینکه بتوانی حتی بهاندازه کم در زندگی کسی تأثیر بگذاری، کاری بکنی و مسئولیت بپذیری، حس بسیار خوبی است. وقتی به خانههایشان رفتیم، خانوادهها از ما استقبال بسیار خوبی کردند. با ما مانند فرزندان خود رفتار کردند».
ایشیک با تأکید بر هدف آنان از اجرای پروژه برای ایجاد آگاهیبخشی اجتماعی، ادامه داد:
«ما میخواهیم این آگاهی در جامعه ایجاد شود که افراد دارای نیازهای ویژه باید بیشتر در زندگی اجتماعی مشارکت داشته باشند. بزرگترین حمایت ما در واقع دوستی است؛ ما با آنان رابطه دوستانه برقرار میکنیم. هرکسی ممکن است روزی در چنین شرایطی قرار گیرد. در چنین شرایطی آدم دوست دارد یک دوست یا یک پشتیبان در کنار خود ببیند».
تشکر پدر یک فرد دارای معلولیت از دانشجویان
کادر ساروحان، پدر احمد ساروحان ۲۷ ساله مبتلا به فلج مغزی که در این پروژه شرکت داشت، گفت که آنان به همراه خانوادهشان در فرآیند درمان پسرشان مبارزه بزرگی را پشت سر گذاشتهاند.
ساروحان، پدر سه فرزند، با اشاره به تشخیص بیماری پسرش در سن یکونیم سالگی، گفت: «عملهای جراحی مختلفی انجام داد. در آن دوران مراکز توانبخشی چندان رایج نبود. بعدها که امکانات بیشتر شد، ما به عنوان یک خانواده فهمیدیم که باید بیشتر درگیر فرآیند شویم».
ساروحان با تأکید بر اینکه این فرآیند برای خانوادههای افراد دارای معلولیت هم دشوار و هم آموزنده است، خاطرنشان کرد:
«گاهی روزهای بسیار سختی را پشت سر میگذاریم و گاهی روزهای آسانتری داریم. اما با این حال ما خوشحال و آسودهخاطر هستیم. در پایان روز، حتی فقط دو حرکت موفقیتآمیز هم ما را تسلی میدهد. به عنوان یک خانواده دارای فرزند معلول، اول از همه باید شرایط را بپذیریم. اگر نپذیریم، توجه ما کم میشود، اما با پذیرش آن، میتوانیم حمایت بیشتری از فرزندمان به عمل آوریم».
ساروحان با اشاره به اهمیت فیزیوتراپی، از دانشجویانی که در این فرآیند از آنان حمایت کردند، تشکر کرد.
